Буяны сэтгэлээр угтаж бурхны оронд үднэ

Шинэ оноо угтах гэж хүн бүхэн гэгэлзэж, баяр хөөрөөр дүүрэн энэ өдрүүдэд ийм сурвалжлага нийтэлж байгааг минь өршөөгөөрэй. Ямар ч зүйл хоёр талтай. Зарим маань баяр баясгаландаа умбаж байхад хэн нэгэн маань сэтгэлийн жаахан зовиуртай явж л байдаг шүү дээ. Амьдрал угаасаа баян, нэг нь инээж байхад нөгөө нь уйлж байх нь бий. Оргилуун дарсны бөглөө мултлан амжилт бүтээл ерөөн, сайн сайхныг төсөөлөн буй энэ цаг мөчид ажлын шаардлагаар ийм сурвалжлагад явж таарлаа. Тиймийн тул уучлал хүсэв ээ.


Хүний амьдралд санаандгүй зүйл олон тохиолдддог. Нэгийнх нь тухай товчхон өгүүлээд сурвалжлагаа эхлүүлье.

Тун ч санаандгүйгээр нэгэн охиныг сүүлчийн замд нь үдэх ёслолд оролцов. Тэр дөнгөж 24-тэй, 1985 оных. Талийгаачид хүндэтгэл үзүүлэх хүндэтгэлийн танхимын гадна хаалганы дээд талд байрлуулсан дэлгэц дээр нэр нь төрсөн он сартай нь гэрэлтэж байв. Хүн бүр л ийм залуухнаараа..., надаас тэд дүү юм..., охин шиг минь л юм... гэхчлэн харуусна. Аав, ээж нь хайртай охиноо чандарлуулан оршоож, ийм ёслол үйлдэхээр “Улаанбаатар бодь буян” компанийг сонгожээ. Лам нар ном уншиж, хонх дамар дуугарч, арц хүжний эхүүн үнэр ханхийнэ... Яг л бурхан болоочоо нутаглуулдаг манайхны уламжлалт зан үйл болж байна.

Талийгаачдаа бурхны оронд үдэн, чандарлуулах ёслолыг эрхэмлэх нь сүүлийн жилүүдэд нэмэгджээ. Гэсэн ч ийм үйлчилгээ үзүүлдэг газар улсын хэмжээнд хоёрхон. Нэг нь “Улаанбаатар бодь буян”, нөгөө нь “Улаанбаатар буян”. “Улаанбаатар буян” компанид 2004 оноос хойш 7000 гаруй талийгаачийг чандарлан оршоож бурхны суваргад залжээ. “Улаанбаатар бодь буян” нь байгуулагдаад жил найман сар болж буй ч хоёр мянга орчим айл бурхан болоочоо хүндэтгэхээр тэднийд хандаж, ёслол үйлдсэн гэнэ.

Энэ хоёр газраар үйлчлүүлсэн энэ хүмүүсийн сэтгэлийг өвтгөх мэдээлэл нэгэн сонинд гарчээ. “Цогцос чандарладаг газрууд дотор эрхтнүүдийг авч зардаг байж болзошгүй” гэсэн гарчиг олон хүний зүрхийг шархлуулав. Иргэд энэ мэдээллийн мөрөөр шалгалт хийгээч гэж мэргэжлийн байгууллагад хандсаны дагуу Улаанбаатар Хотын ерөнхий менежер бөгөөд Захирагчийн ажлын албаны даргын баталсан удирдамжийн дагуу ажилын хэсэг гарч шалгалт хийсэн юм. Ажлын хэсэгт Захирагчийн ажлын албаны Орчны бохирдол, хог хаягдлын менежментийн хэлтэс, Нийслэлийн мэргэжлийн хяналтын газар, Эрүүл мэндийн газар, Цагдаагийн газар, Шүүх эмнэлэг, Нийслэлийн Засаг даргын Тамгын газрын мэргэжилтнүүд багтсан байв.

Эхлээд очсон газар нь нийслэл хотын зүүн зах, Гачуурт тосгоны Мянган Лангийн дэнж дээр шарил шандарлах үйл ажиллагаа явуулдаг “Улаанбаатар бодь буян” ХХК. Шарил хүлээн авах өрөө, талийгаачийг биеийг бурхны ном болоод хадаг, торгоор баринтаглах өрөө, салах ёс гүйцэтгэх танхим, хайлуулах зуухны хэсэг... ер нь бүгдийг менежерийн өрөөнөөс камераар хянаж байна. Энэ бүхэнд тэдний ажилчдаас гадна талийгаачийн гэр бүлээс 2-3 хүн хамт байх ажээ.

Шалгалтын хэсэг ажлаа гүйцэтгэх зуур тус газрын менежер О.Мэндбаясаагаас зарим зүйлийг тодрууллаа.

-Шарил хайлуулахад хэдэн цаг зарцуулдаг вэ?

-45-60 минутад цельсийн 500-1000 градуст гүйцэтгэдэг. Энэ хугацаанд хангалттай хайлдаг.

-Шарил гүйцэд хайлдаггүй, энэ нь монгол хүний тос өөхтэй хоол хүнс хэрэглэдэгтэй холбоотой гэнэ лээ гэсэн яриа байдаг шүү дээ.

-Энэ бол ямар ч үндэсгүй зүйл. Хүний биеэс зөвхөн яс л үлддэг. Ясыг нь бутлагч машинаар бутлаад бурхан болоочийн чандрыг хадгалах сац, ваар зэрэгт хийдэг. Хүний биеэс нэг кг орчим л чандар гардаг юм. Шалгалтаар яваа хүмүүс өнөөдөр энэ бүхнийг шалгаж нягтаад үнэн зөв мэдээллийг хүргэнэ гэдэгт итгэж байна.

Зарим хүмүүс чандрыг нутагт нь зална гээд аваад явдаг. Ер нь бол бумбанд хийж суваргад оршоодог. Лам юу гэж айлдсан тэр ёсоор талийгаачийн гэр бүлийнхэн ёслолыг үйлддэг.

-Танайх зуухныхаа цэвэрлэгээг хэрхэн хийдэг вэ?

-Ёслол болгоны дараа бүх өрөндөө, зууханда цэвэрлэгээ хийдэг. Их цэвэрлэгээг 14 хоногт нэг удаа хийдэг дээ.

-Үнэ ханшийн талаар асууж лавлаж болно биз дээ.

-Янз бүр байдаг даа.

-Хамгийн хямд үнийн мэдээллээ өгөөч?

- “Орлого багатай, амьжиргааны түвшин доогуур өрх” гэсэн Хорооны Засаг даргын тодорхойлолттой айл өрхөд бүх үйлчилгээг 600 мянган төгрөгт багтаан хийж өгдөг юм.

-Шарил хүлээж авах өрөө, торго, баринтгаар ороох гэхчлэн танай өрөөнүүдээ орлоо. Бурхан болоочийн ар гэрийнхний төлөөлөл байнга хамт явдаг юм байна. Харин Зуухны хэсэгт тэдний хяналт алга.

-Бурхан болоочид хүндэтгэл үзүүлэх шашны зан үйлийн дараа зуухны хэсэг руу явахад гэр бүлээс нь хоёр хүн дагааж явдаг. Тэд бурхан болоочоо зуухны өрөөнд ортол дагаж явдаг. Харин зуух руу орох хэсгийг энэ өрөөний хаалганд байрлуулсан дурангаар харах боломж бий.

-Зуухны өрөөнд ороод цогцос солигдох нөхцөл байна уу?

-Манай зуух нэг л замтай, тиймээс ямар ч боломж байхгүй.

-Таны яриа болоод танай үйл ажиллагаанд итгэж байна л даа. Гэхдээ уучлаарай, хүмүүсийн дунд шарил чандарладаг газрууд дутуу шатаадаг гэнэл ээ. Эд эрхтнийг нь авчихдаг гэсэн яриа байгаад л байх юм. Тийм боломж жирийн хүний нүдээр харахад л байхгүй атал яагаад ийм яриа ор тас алга болдоггүй юм бэ, та юу гэж боддог вэ?

-Хэдэн жилийн өмнө л гарч байсан яриа л даа. Гадаадад, Солонгост нас барсан хүнээ энд авчирчээ, тэгсэн чинь талийгаачийнх нь дотор эрхтнүүд байхгүй байсан гэнэ гээд л. Иимэрхүү дам яриа л үүний үндэс байх даа, түүнээс биш бид энэ ажлаараа хүмүүст буян үйлдэж байна гэж боддог, бид ч гэсэн ах дүү хамаатай садантай. Яалаа гэж ийм муухай зүйл байх билээ. Харамсалтай нь шарил чандарлах газрууд реклам сурталчилгаа хийх эрх, боломж ч байхгүй. Тиймээс бид үйл ажиллагаагаа хүмүүст хангалттай сайн хүргэж чаддаггүй тал бий. Гэхдээ манайхаар үйлчлүүлэгчдийн тоо байнга өсөж байна. Бурхан болоочийн чандарлуулах ёслол, арга хэмжээнд манай төвд ирсэн хүмүүс маш сайхан сэтгэгдэлтэй буцдаг. Энэ хүмүүсийн яриа, ах дүү хамаатай садан болоод ажил төрлийн газрынханд нь хүрдэг. Ийм жишгээр шарил чандарлах газарт хүмүүс хандаж байгаа.

/Тэдний санал сэтгэгдлийн дэвтэр гэсэн зузан дэвтрийн хуудас бараг талдаа оржээ. “Хайрт аав, хайрт хань,хайрт ах, хайрт дүүгээ алдсан бидний уй гашууг нимгэлж, маш дотно сайхан сэтгэлээр хандсан ”Улаанбаатар бодь буян” компанийн хамт олонд талархлаа гэсэн үгс дэвтрийн хуудас болгонд байлаа/

-Танайх хэдэн ажилтантай вэ. Ажлын нөхцөл бол үнэхээр хүнд, ялангуяа сэтгэлзүйн хувьд. Голдуу залуучууд харагдаж байна. Тэдний чөлөөт цагт танайх хэр анхаарал таввдаг бол?

-Манайх 18-уулаа, найман ламтай. Спорт, урлагийн арга хэмжээг 14 хоног тутамд нэг зохион байгуулдаг. Өнгөрсөн аравдугаар сад Финланд явсан, өнгөрөгч тавдугаар сард зургаан хүн Хонгконгт хуралд оролцсон. Монголын оршуулгын зан үйлийн холбооны гишүүн, тийм учраас энэ холбооноос зохион байгуулсанажил болгонд оролцдог оо.

“Улаанбаатар бодь буян” компанид шалгалтаар очсон ажлын хэсэг хөдөллөө. Тэдний архан талд уулын өвөр даган талийгаачид нойрсож байна. Бурхан болоочоо уулын бэлд нутаглуулж, хөшөө босгож үлдээгээд харина. Ялгаа байхгүй талийгаачаа орхиод эргэж харахгүй буцна. Лам хувраг ном уншиж, хонх дамар дуугарна, арц хүж, аргалын утаа үнэртэнэ. Адилхан ч юм шиг, бас үгүй ч юм шиг ийм хоёр газар Гарчуурт дахь Мянган Лангийн дэнжид айлсан байх ажээ.

Хотын зүүн захаас баруун захыг зорилоо. Урт замд, замын бөглөөнд тагларан явахда зөндөөг бодлоо, бас ихийг сонслоо. Заримаас нь энд хүргэе.

Хоёрхон сая монголчууд бидний дундаас ганцхан жилд 15-16 мянга маань хорвоог орхидог гашуун тоо байна. Улаанбаатарчуудаас 6000 орчим нь хальдаг ажээ. Энэ хүмүүсийнхээ 25-30 хувийг нь шарил чандарлах газарт оршоодог байна. Ингээд бодохоор бид чинь нэг долоо хоногт л 100 гаруй хүнээ газарт булж, тэр хэмжээгээр оршуулгын газар хойч үедээ ад үзэгдэхвий гэж эмзэглэтэл тэлж байна. Зөвхөн “Нарангийн энгэр” оршуулгын газар нийт талбайн хэмжээ нийслэлийн магадгүй хамгийн өнөр өтгөн айл болох Баянгол дүүргийн гурав, дөрөвдүгээр хорооллын нийт талбайгаас гурав дахин том байна гэнэ, яана аа.

Нийслэлийн хэмжээнд зөвшөөрөлтэй, зөвшөөрөлгүй нийлсэн оршуулгын 17 газар, нийслэлийн нутаг дэвсгэрийн 1000 гаруй га нутаг дэвсгэрийг эзэлж, 25 мянган айл өрх оршуулгын газартай хаяа нийлэн амьдарч байна. Сонинд гарсан хашаа худалдана, худалдаж авна гэсэн зараас үзвэл зарим маань нэгнийхээ шарилтай хаяа нийлж биш дэр нийлж амьдардаг бололтой. “Ганцхан шарилтай хашаа зарна”, “Гурван шарилтай хашаа хямд зарна” гэсэн зарууд үүнийг гэрчлэх биз.

Нийслэлийн өмчит “Улаанбаатар буян” компанид хүрч очлоо. Тэдний түрүүн очсон газрыг бодоход хэмжээ дамжаа, байшин барилга, хашаа хороо... бүх зүйлээрээ илүү том юм. Үйл ажиллагаа нь ижилхэн. Уй гашууд автсан хүмүүс бурхны сүм рүү, зарим нь шарил чандарлах танхим руу орцгоож байна. Монголчууд энэ шинэ зан үйлд дадаж, хүлээн зөвшөөрч үйлчлүүлэх болсон нь эдний хашаанд ороход илт байлаа. 7000 мянга гаруй хүний чандрыг хадгалдаг гурван том суварга байна. Хүндэтгэлийн хананд нь 4-5 жил хадгалагдаж буй чандар ч байх юм. Хол, гадаадад байгаа, салах ёс хийж амжаагүй хүмүүс нутагтаа ирвэл талийгаачийнхаа чандарт хүндэтгэл илэрхийлж ёслол үйлддэг гэх. Даваа, лхагва, баасан гэж гаригийг “алагчахгүй” энд ёслол үйлддэг байна. Христийн шашинтай хүмүүс энэ өдрүүдэд ирдэг гэнэ. Буяны сэтгэлээр угтаж бурхны оронд үднэ гэсэн сэтгэлээр тэд үйлчилгээгээ явуулж байна. Бурхан болоочийнхоо зургийг тэвэрсэн, амьдралын жам хэдий ч цаг бусаар алдсан эрхэм хүнээ хүндэтгэн гашуудан явах хүмүүс ийш тийш зөрөлдөн газар шагайн гунигтай алхлахыг харахад зүрх шимшрэхгүй хүмүүн хаана байх билээ. Дандаа ийм сэтгэлийн зовлонтой хүмүүст үйлчилдэг энэ газрын ажилтнууд нэгэн бодлын дарамттай, нөгөө талаар магадгүй биднээс илүү буян хурааж байгаа болов уу. Тэдний хүнд тус болсон сэтгэл өөрсдөд нь буян болж очих нь гарцаагүй... Хашаагаар ороход л ийн бодогдож байлаа.

Энэ газрын менежер Ц.Чимидээс зуухны талаар тодрууллав. Òýðáýýð, “Давхар шаталттай зуух. Герман улсын технологиор Хятадын Шанхай хотын шатаалтын зуухны үйлдвэрт үйлдвэрлэгдсэн зуух. Бүрэн автомат. Компьютерийн удирдлагатай, Зуухны хаалга онгойх бүрт компьютер ажиллаж, тоолуур ажилладаг, энэ тоо чандарлуулсан шарилын тоотой таарч байх учиртай ãýëýý. Ýíý çàð÷èì íü ò¿ð¿¿í î÷ñîí êîìïàíèéíõòàé àäèëõàí þì.

Нийслэлд хоёрхон байгаа энэ газрууд буян үйлдэж байна уу, гадуур тархаад байгаа цуу ярианы эзэн болоод буянаа барж сууна уу. Мэргэжлийн хүнээс үг дуулах хэрэгтэй.

Шүүх эмнэлгийн шинжээч эмч Ц.Ганболд шалгалтын дараа “Цогцосноос эрхтэн авах ямар ч үндэслэл байхгүй. Хүнийг нас барахаас 30 секундын өмнө буюу ийм хугацааны дараа л мэс ажилбарын оронд дээр ийм хагалгаа хийх боломжтой. Амьсгал хураасны дараа хүний биед эргэшгүй өөрчлөлт ордог. Шарил чандарлах энэ газруудад дор хаяж 24 цагийн дараа л цогцсыг авчирдаг. Тиймээс энэ нь ямар ч үндэслэлгүй мэдээлэл юм” гэв. “Хүний цогцсыг шатаахад бүрэн шатдаггүй гэнэ лээ” гэсэн яриа зарим иргэдийн дунд бий, ганц нэг сониноор энэ тухай мэдээлэл гарч байсан нь нууц биш. Энэ талаар албаныхан шалгаж нягтлаад мөн үндэслэлгүй гэсэн дүгнэлт гаргалаа.

Нийслэлийн хэмжээнд үйл ажиллагаа явуулдаг эдгээр байгууллагын ажилтнууд “Нас барсан хүмүүсийн шарилыг 3-7 хоногийн дараа салах ёс хийхээр чандарлах газарт авчирдаг, бид бурхан болоочийг үдэн гаргах уламжлалт шашны зан үйлийг орчин үеийн, олон улсын жишигт нийцүүлж байгаа” гэж байна. Хүн амын эрүүл аж төрөх ёс, байгаль экологи, газар ашиглалт зэрэгт тулгарч буй хүндрэлтэй асуудлуудыг зүй зохистой шийдвэрлэх зорилго бүхий эдгээр газар нь Шарил чандарлах, оршоох, оршуулах үйлчилгээ үзүүлэх нийтлэг журмыг баримтлан ажилладаг байна. Öóó ÿðèàã îð ¿íäýñã¿é áîëîõûã нотолсîí àæëûí õýñãèéíõýí áóöëàà.

Ìàøèíä èéì ÿðèà ãàð÷ áàéíà.

ªíãºðñºí æèë “Íàðàíãèéí ýíãýð”-èéí îðøóóëãûí ãàçàðò 16, ýíý îíä 19 øàðèëûã õ¿ì¿¿ñ óõñàí. Áàÿíç¿ðõ äóóðãèéí “ªíõºðäºã” ãýäýã ãàçàðò íýãýí èðãýí òàëèéãàà÷èéíõíàà õóâöñûã øàòàæ áàéãààä ãàë àëäñàíààñ 228 ãà ãàçàð ò¿éìýðò ºðòñºí… ×èìýýã¿é õîòûí ýçýëäýã 1000 ãàðóé ãà íóòàã 10 æèëèéí äàðàà ãýõýä 1300 ãà áîëîõ íü… Áèäíèé îðøóóëãûí çàí ¿éë øèíý çóóíä èíãýòëýý õîöðîãäñîí þì ãýæ ¿¿.

тарган сүмо

TV хичээл & Тарган сүмо

Хүүг зурагтынхаа өмнө жижиг ширээгээ тавиад тухлахад нь Монголын үндэсний телевиз тэртээ холын Японд болж буй мэргэжлийн сүмогийн тарган хүмүүсийн зодолдооныг гаргав. Урлаг, уран сайхангүй тэдний махан тулааныг багачуудынхаа оюунд нэмэр болох хичээлээс нь, багшаас нь илүүд үзсэнд үнэндээ гомдлоо. Хоёр сая гаруйхан хүн амтай Монгол Улс хэчнээн олон өдөр тутмын сонин, телевизтэй билээ дээ. Бүх телевиз сүмо гаргадаг шүү дээ, гэтэл гуравхан ангийн хичээл товлосон цагаар Монголын Үндэсний телевиз, хамгийн хүчтэй нь, магадгүй хамгийн илүү боловсролтой чадалтайчууд нь ажилладаг байж болох энэ хүмүүс сүмо гаргаж яаж чадав аа. Суваг солих бүрт, суваг болгоноор гардаг нүцгэн, тарган залуучууд нэг нэгнийгээ аархан түлхдэг энэ спортод хувь хүний хувьд дургүй ээ, үнэн. Хагас бүтэн сайны амралтын өдрөөр хүртэл гарна гээч. Тухлаад сууж үзэх олигтой нэвтрүүлэггүй энэ хэдэн ТV Японы сүмогийн холбооноос мөнгө авдаг юм биш биз дээ гэж хардтал энэ тулааныг сурталчилж байна. Дуу дуугаа аваад, бүгд нэгэн ижил зүйл гаргаад байх нь үнэхээр хачирхалтай. Арилжааны гэх энэ олон телевизүүд өөр хоорондоо жинхэнэ өрсөлдөгчид л баймаар, гэтэл нэг нэгнээсээ ялгарах чадваргүй, бүгд Япончуудийн өгсөн ийм бэлэн хоолыг идээд л бараг японоор ярих нь халаг өнөө нэвтрүүлгээ баяртайгаар хөтлөх нь ичгэвтэр.

Сүүлийн үед хичээлийн хуваарь гарсан сонинтой хамгийн түрүүнд танилцдаг болсон Хүүхдийнхээ үзэх учиртай хичээлүүдийг тэмдэглэж, тодруулж будчихаад хүүдээ цагийг нь хэлнэ. Түүнийг гэртээ зурагтаар хичээл үзнэ гэхээр өөрийн эрхгүй баяр төрөөд байдаг юм.

Ажилдаа түүртээд мартчихгүй бол хичээл эхлэхийнх нь өмнөхөн утасдаж аав ээжүүд хүүхдүүддээ хичээл эхлэх цагийг нь сануулж байгаарай. Жаахан амьтан мартана шүү дээ, тэдний буруу биш. Гахайн ханиад гээч гайтай өвчнөөс болоод олон аав, ээжийн ажил үүргийн хуваарьт багахан өөрчлөлт гарч буй нь энэ. Бусад хүүхэд яаж буйг мэдэхгүй, манай нөхөр л лав гахайн ханиад гарсанд тун ч баяртай байгаа. Хичээлд явахгүй, гэртээ эрхлээд л...

Хичээл орох болоогүй гэнэ, ханиад намжаагүй учраас дахиад сунгачихлаа гэхэд тэр аав бид хоёроосоо аминдаа нууж байгаад жуумалзсан юм. Баярлаж байгаа нь тэр. Хичээлдээ явах дургүй юм уу гэж хэлүүлэхээс болгоомжилж ийн жуумалзсан хэрэг. Тэр “Зурагтаар хичээл үзэх ч харин ёстой гоё юм аа” гэж нэг удаа хэлсэн.

Үгэнд ороод зурагтаар хичээлээ үзээд буйд нь баярлаад байгаа. “Бага ангийнханд тоо, монгол хэлний хичээл л заана” гэж Ё.Отгонбаяр сайд зурагтаар хэлсэн л дээ. Нэг бүтэн долоо хоногт энэ хоёр хичээл нэг нэг л удаа “орох” хуваарьтай юм билээ. Үргэлжлэх хугацаа нь ердөө гучин минут. Ердөө...

Манай улсын хувьд шинэчлэлт, теле хичээл зааж буй нь том амжилт гэж бодож яваа. Сүрхий их зүйл сурч гийгүүлэхгүй ч зурагтаар хичээл зааж болж байна, хойшдоо хүүхдүүд онлайнаар хичээлээ үзэх цаг ирэх тэр үеийн сэтгэл зүйн том бэлтгэл гэж тоож байгаа хэрэг. Одоогийн бага ангийнхан бидний насанд /гуч гаруй/ ирэхэд албан контор гэж байгаа ч уу, үгүй ч үү. Бүх хүмүүс гэрээсээ, ер нь хаанаас ч хамаагүй байгаа газраасаа ажлаа амжуулдаг болох биз. Заавал загнуулж зандчуулж, ногоон самбар ширтэж, самбараас хуулж байвал хичээл гэж үзэх албатай ч биш. Хүүхдүүд гэртээ өдрийг голдуу л зурагт үзэж өнгөрөөж байгаа. Хүүхэлдэйн кинон дунд орчихсон, гол баатартай нь хөтөлцчихсөн гүйж явах мөртлөө аав, ээжийнх нь хэлсэн цаг нь болохоор зурагтынхаа сувгийг солиод хичээл үзээд байгаад нь томчууд баярлаж буй биз ээ. Бие дааж сурах нь гээд зарим маань хүүхдүүдээ тоож байгаа. Орой очоод ямар хичээл заасан, юу бичсэнийг нь шалгадаг юм. Тэгэхээр “Тэр багш нь аймаар хурдан хэлээд би амжаагүй” гээд тал хуудас хүрэхгүй юм аваад ирнэ. Ингээд заагаад байвал багш нь, сурагчид нь ч дасна л даа, эвээ олно. Анхны юм алдаа оноотой л байдаг шүү, яаран шүүмжлэх хэрэг юун. Боловсролын яамныханд баярлаж байгаа.

Гэтэл хүүхдүүдийг минь зурагтаар хичээл үзэж, мундаг болох гэсэн чинь энэ сүмогийн хэдэн тэнтгэрүүд тээг болж... Түүнээс гадна гуравдугаар ангийн монгол хэлний хичээл “Боловсрол” сувгаар гарах цагтай C1 телевизээр тооны хичээлийнх нь цаг давхцаж байх юм. Хүүхдүүд яаж үзэх юм бүү мэд. Дуртай хичээлээ сонгох хэрэг үү.

Нэг бол сүмо, нөгөө бол хичээлүүд хоорондоо давхцаад, гайхахдаа сонины редакц руу утас цохилоо. “Манайх мэдэхгүй яамнаас л ирсэн хуваарь” гээд холбоо барьсан бүсгүй маань жигтэй уурлаж байна. Тэдний алдаан дээр дөрөөлж ялалт байгуулах гээгүй шүү дээ, уг нь. Танай сонин дээр хичээл заана гээд биччихсэн байна. Гэтэл энэ цагаар чинь зурагтаар сүмо гараад байна л гэсэн юм. Маргаашийнхаа хуваарийг зөв бичээч ээ, уншигчдадаа зөв мэдээлэл өгөөч ээ” гэж сануулсан л төдий. Өөр нэг хүн ярилаа. Тэр “Та гомдол гаргасан уу” гэнэ. “Үгүй ээ, гомдол ч биш юм аа. Танайх дараагийн дугаартаа хичээлийн хуваариа зөв бичээрэй. Би танай захиалагч, хуваарийг ингэж өдөр бүр нийтэлж байгаад баярлаж байгаа. Харин алдаатай битгий нийтлээч ээ” гэсэн юм гэхэд өнөө бүсгүй “Саяхан бас ийм тохиолдол гарсан юм. Тэгсэн яамныхан “Телевизүүд ТV хичээлийг ямар ч төлбөргүй гаргаж байгаа. Тиймээс тэд сүмогийн цагаар хичээлийг хаачихдаг юм билээ” гэх тэр. Толгой дундуур төмрөөр цохиод авах шиг санагдлаа. Ард түмний талд баттай зогсоно, борчуудынхаа өмнөөс гүйнэ барина гээд зурагтаар гоё гоё яриад байдаг өнөө ганган нөхөд ард түмний хүүхдүүд хичээл үзээд юүхэв, сүмо үзсэн нь илүү дээр гэж бодсон хэрэг үү. Миний хүү хоёр, гуравхан настай жижигхэн амьтан байхдаа япон бүдүка, монгол бүдүка гээд сүмо гарахаар хөөрдөг байж билээ. Тийм багадаа бол яахав дээ гэж бодоход ухаан суух болсон энэ үед нь бүдүка нарын тулааныг үзүүлэх хүсэл ээжид нь үнэндээ алга. Ядахдаа хичээлээ үзнэ гээд зурагтынхаа өмнө дэвтрээ дэлгээд хөөрхөн суухад нь... анхаарал нь төвлөрөөд оюун санаа нь хичээл үзнэ гээд хэрдээ л бэлтгэгдчихсэн байсан даа.

За яахав, Боловсролын сайд ч бас сүмо үзэж суугаа биз дээ, эр хүний хугархай л юм чинь.




Ýíõðèé õàéðò, áèäíèé õîíãîð ¿ðñ, àëäðàéõàí æààëóóä, áÿöõàí ¿ðñ ìèíü... Õ¿¿õä¿¿äýý áèä èéí ºõººðääºã. ªõººðäºõººñ ÷ àðãàã¿é, õººðõºí ýãä¿¿òýé àìüòàä. Ãýòýë áèä òýäíèéãýý õàéð ýíýðýëäýý áàãòààæ ÷àäàæ áàéíà óó. Ýíý àñóóëòàä òóí îéðõíîîñ õàðèóëò õàéÿ.

...Íîãîîí òîðãîí òýðëýãýýðýý

Õý÷íýýí æèë ãî¸ëîî äîî... ãýýä õ¿¿ äóóëæ áàéíà. Õàæóóãààð íü ºíãºðñºí õ¿í áîëãîí òýäíèéã ýðãýæ õàðíà. Çàðèì íü äýðãýä íü î÷èõ àæýý. Õ¿¿ óëàì ÷àíãààð

...Ó÷èð áèò¿¿ëýã õîðâîîäîî

Õý÷íýýí æèë àìüäàðëàà äàà... ãýõ íü õà÷èðõìààð. Íàéì õ¿ðñýí áîëîâ óó, õ¿¿ òîì÷óóäûí, ãýõäýý íýã ë òèéì æèðèéí áèø ¿åäýý õàøãè÷äàã äóóíóóäûã õîîëîé ìýäýí äóóëàõ àæýý. Ò¿¿íýýñ òýð áàë÷èð àìüòàí òîðãîí òýðëýã, ó÷èðòàé, ó÷èðã¿é õîðâîîãèéí òóõàé þó ìýäýõ áèëýý äýý. Íîãîîí òîðãîí òýðëýã äóóëñíààñ èë¿¿ õýö¿¿ ñàíàãäàõ ç¿éë íü äóó÷ õ¿¿ãèéí ºâºð äýýð õî¸ð îé õ¿ðñýí áîëîâ óó ãýìýýð íÿëõ õ¿¿ õóóøóóðûí òàñàðõàé çóëãààæ áàéõ íü äààí÷ ºðºâä캺𠺺. Òýäíèé ºìíºõ õàéðöãàíä òàâüò, çóóòûí ãîëäóó äýâñãýðò¿¿ä.

Õººðõèé õ¿¿õä¿¿ä èéí õýäõýí öààñ öóãëóóëàõ ÷ õ¿¿õä¿¿äýä çîðèóëäàãã¿é íü òýäíèé äóóëæ áàéãàà äóóíààñ òîäîðõîé. Òîì÷óóä õººðõèéñèéí îëñîí õýäõýí öààñààð àðõè óóæ ñîãòóóðàí õºëæ¿¿ðõñýí ñººí㺠õîîëîéãîîð

Íîãîîí òîðãîí òýðëýãýýðýý.... õýìýýí ¿ðãýëæë¿¿ëíý. Õººðõèéñ õàæóóãààð ºíãºðñºí õ¿í á¿ðèéí ãàð ðóó õàðààä ë, ìàðãààø îëíû ºìíº ã¿éëãà ãóéõ äóóíû ¿ãèéã òîãòîîíî. Õàìãèéí ñàéõàí äóóã ë ààâ ýýæ ìèíü äóóëæ áàéãàà ãýæ èòãýíý. Àìüäðàëûí õ¿ðä òýäíèé õóâüä èíãýæ ýðãýõ íü ýðõýëæ ã¿éõ, ÷èõýð àìòòàíä óìáàí èíýýæ õººð÷ áàéõ ó÷èðòàé õ¿¿õýä íàñûã áîäîõîä äààí÷ ãóíèãòàé. Òýä èðýýä¿éä õýí áîëîõ âý, á¿ð á¿ðõýã.

Òýýð äîîð, òðàíøåéíèéõýí, ºâãºíòèéíõºí õ¿¿õä¿¿äýý èéí çàðæ, òîìîîð ÿðèâàë òýäíýýðýý áèçíåñ õèéæ áàéõàä Òºðèéí îðäíûõîí, óëñòºð÷èä ººð ìåíåæìåíòýýð áèäíèé õ¿¿õä¿¿äèéã óëñ òºðèéí çîëèîñ áîëãîæ áàéíà.

Ñàÿõàí íýãýí òóñëàõ áàãø îé òàâàí ñàðòàé áÿöõàí àìüòíûã óíòñàíã¿é ãýæ çàãíàæ, á¿ð óóðëàæ æèæèãõýí òîëãîé ðóó íü àëãàäààä àâ÷ýý. Áàãøèéí ¿ëäýýñýí ñîðâè àðèëñàíã¿é, áàãøèéí áóëõàé èë÷ëýãäýâ. Ãýõäýý èëðýýã¿é õý÷íýýí çîäóóð, çàãíóóð áàéãàà þì á¿¿ ìýä.

Áàñ íýãýí áàãø õî¸ð íàñ ÷ õ¿ðýýã¿é æààëõàí õ¿¿ã ºìäºí人 áààñíûõ íü òºëºº óãààëãûí ºðºº ð¿¿ öàìöíûõ íü õîîëîéíîîñ ÷èð÷, ãóëä÷èí òàòàæ... ÿðèõ, áè÷èõýä ¿ã ýâëýõã¿é õàòóó, ñîíñîõîä ÷èõýíäýý èòãýìã¿é ãóòàìøèãòàé ¿éëäýë àðäûí áàãø ãýæ õ¿íäýòãýí ¿ð õ¿¿õäýý äààòãàäàã õ¿ì¿¿ñýýñ ãàðàõ áîëëîî. Áàãø íàð ÿàãààä èéì îìîã áàðäàì, äýýðýíã¿é áîëñíû ó÷ãèéã òàéëàõ òóí ýíãèéí. Óëñòºð÷äèéí ñîíãóóëüä ÿëàëò áàéãóóëàõ ãýñýí, ÓÈÕ-ä îëîí ñóóäàë àâàõ ãýæ ãàðãàñàí õýò õàâòãàéðóóëñàí õàëàìæèéí õóóëü, ä¿ðýì, æóðìààñ ýõòýé.

Ãàéõàõ õ¿í ãàðàõ áàéõ. Öýöýðëýãò ¿íý òºëáºðã¿é ÿâæ, èðýýä¿éí èðãýäèéíõýý õîîëíû ìºíãèéã òºð äààñàí íü ÿàãààä èéì áàëìàä ÿâäëûí ýõ áîëîâ ãýæ. ¯íýã¿é þì õ¿íäã¿é ãýæ òàñàðñàí ¿íýí ¿ãèéã ºâºã äýýäýñ ìààíü áèäýíä ºâëºæ ¿ëäýýñýí íü ó÷èðòàé.

Õ¿¿õäýý öýöýðëýãýýñ æààõàí îðîéòóóëæ àâàõ, ºã뺺ä äºíãºæ õîöðîîõ, õè÷ýýëèéí õýðýãñýë, ñàâàí, àðèóí öýâðèéí õýðýãñýë áýëòãýæ ºãºõ çýðýãò àæëûí öàã çàâ çýðãýýñ áîëîîä æààõàí õóãàöàà àëäàõàä ë áàãø íàð Õ¿¿õäèéã ÷èíü ¿íý òºëáºðã¿é àâ÷ áàéõàä... ãýýä ë ä¿ðñõèéäýã áîëæýý. Óãòàà áîë áàãø íàð àæèëëàñàí ºäºð, öàãààðàà öàëèíãàà àâ÷ áàéãàà ÷ ýöýã ýõ÷¿¿äýýñ ÿìàð ÷ ìºí㺠àâàõã¿é áàéãàà þì ÷èíü ãýñýí ñàíàà ýíý óóðëàñàí ¿ãíýýñ øóóä îéëãîãäîíî. Òà íàðààñ òºð ìºí㺠àâàõã¿é áàéãàà ó÷ðààñ òîãëîîì àâàõ, àíãè òîõèæóóëàõàä õýäýí òºãðºã õàðàìëàõã¿é þì áàéãàà áèç äýý ãýæ òýä ýýæ ààâ íàðûã äîîø õèéæ õàðèëöäàã áîëîâ. Òýãýëã¿é ÿàõàâ, ºãíº. ªºð ¿ã õýëýõ ýðõ ¿ã¿é áîëñîîí, áèä íàð. Ìèíèé õ¿¿õýä ºäºð ÿìàð õîîë èäñýí áý, òîì õ¿¿ãèéíõýý áàãøààñ áè àñóóäàã áàéñàí, îäîî áîëüñîí, òèéì ýðõ ÷ ¿ã¿é áîëñîí. Áàãø àà, ìèíèé õ¿¿ á¿ëýýðýýä áàéãàà þì, ýíý ýìèéã ºäðèéí õîîëíûõ íü ºìíº ºã÷ºº÷ ãýâýë áàãø Ýíý îëîí õ¿¿õäèéí õýíä èíãýæ ýì ºãººä ÿâæ áàéäàã þì... ãýýä ë õàíãèíàíà. Øàëèõã¿é äýý, ýýæ ààâ íàð öýöýðëýãèéí õ¿¿õäèéí õîîëíû ìºíãºíä ñàðä 7-10 ìÿíãàí òºãðºã ë ºãäºã áàéâ. Õ¿¿õäèéí õîîëíû òàâèí õóâèéã óëñ äààäàã ãýäýã ÷ ¿íýí ÷àíàðòàà 60 ãàðóé õóâèéã íü ààâ, ýýæ¿¿ä ºãäºã áàéëàà, õýí ÷ èéì ìºí㺠ºã÷ áàéãààäàà ãîìäîëëîæ áàéñàíã¿é, áàãø íàð ÷ õ¿¿õä¿¿äèéã ìèíü óíòñàíã¿é, ºìäºí人 áààëàà ãýæ çàãíàæ ÷èðäýãã¿é áàéâ. Ç¿â ç¿ãýýð áàéòàë ìèíü óëñ çààâàë õ¿¿õä¿¿äýý õàëàìæèíäàà àâíà ãýñýýð áèäíèéã èéì ºðºâäºëòýé áàéäàëä îðóóëæ, áàãø íàðààñ õàðèóöëàãà òîîöîí, ÷àíàð øààðäàõ ýðõã¿é àìüã¿é àëáàò áîëãîâ. Èíãýñíýýðýý òýä äîîä àíãèéíõíû äýìæëýãýýð ïàðëàìåíòàä îâîî õýäýí ñóóäàë àâ÷... ãýòýë îäîî 11, 12 äóãààð ñàðûí õ¿¿õäèéí õîîëíû ìºí㺠äàíñàíä îðîîã¿é áàéíà õýìýýí öýöýðëýã, ñóðãóóëèéí áàãø íàð ñàíäàð÷ ýõýëëýý.

Ýíõðèé áÿöõàí ¿ðñ ìèíü òºðèéí ¿íýã¿é ºãñºí õàãàñ òàâàã õîîë èäýýä 17 öàã áîëæ èæèé ààâ íü èðæ àâàõûã òîðìîéòîë õ¿ëýýí òîìîîòîé ñóóõ áîëîâ. Àíãèéíõ íü õààëãààð øàãàéæ ÷ àìæààã¿é áàéòàë ë óó, óó ãýýä ºìíººñ ã¿éíý. Ýíý ¿ãèéã áàãøäàà õýëæ áîëîõã¿é ãýäãèéã æèæèãõýí òàðõè íü áîëîâñðóóëæ áàñ óõààðñàí áàéãàà áèç. Öýöýðëýãýýñ àì íü àíãàæ, ñàðõèíàã íü õàòñàí àìüòàí ë ãàð÷ èðíý. Õ¿¿ãýý àâàõäàà óãæèíä íü æààõàí öàé õèéãýýä î÷îîðîé. Õóâöñàà ºìñºõººñ íü óðüòààä öàé óóëãààðàé ãýæ ýýæ íàð çàõèæ áàéíà.

Òîì÷óóä, äàðãà íàð, óëñòºð÷èä èéì àìüäðàë ìýäýõã¿é. ßâãàí àëõàõã¿é þì ÷èíü Íîãîîí òîðãîí òýðëýã-èéã õýí äóóëæ áàéãààã ñîíñîõã¿é. Õ¿¿õä¿¿ä íü ºíäºð òºëáºðòýé ñóðãóóëüä, à÷ çýý íàð íü 100 äàâñàí íîãîîí ìºí㺠ñàðäàà òºëäºã öýöýðëýãò ÿâàõ þì ÷èíü àì íü öàíãàæ, ºìäºí人 áààëàà õýìýýí áàãøäàà çàãíóóëàõûí õýö¿¿ã äààí÷ ìýäýõã¿é. Ñóðãóóëèéí õ¿¿õäèéí ¿äèéí õîîëîíä õ¿éòýí ìàíòóóí áóóç, õàòñàí áîîðöîã ºã÷ áàéãààã, òîãîî÷ áàãøèéíõ íü æèãíýñýí áîîâíîîñ ºòòýé ¿çýì ãàðñíûã á¿ð ÷ ìýäýõã¿é.

Õ¿¿õäýý ¿íýã¿é öýöýðëýãò ºã, ýñ áºãººñ 150 äîëëàð òºëººä õóâèéí öýöýðëýãò ºã. Àëü àëèíûã ÷àäàõã¿é áîë Íîãîîí òîðãîí òýðëýã ãýæ äóó çààæ ºã ãýñýí øààðäëàãûã áîäëîãî áîëîîä ¿éë àæèëëàãààãààðàà øàõàõ áîëîâ.

Ýíõðèé õàéðò, áèäíèé õîíãîð ¿ðñ, àëäðàéõàí æààëóóä, áÿöõàí õîíãîð ¿ð ìèíü... Õ¿¿õä¿¿äýý áèä ºõººðääºã. ªõººðäºõººñ ÷ àðãàã¿é, õººðõºí ýãä¿¿òýé àìüòàä. Ãýòýë áèä òýäíèéãýý õàéð ýíýðýëäýý áàãòààæ ÷àäàæ áàéíà óó.

Çóä áîëîõîîð íîõîé çîîëäîã... ãýñýí ¿ãèéí èä øèä ýíý ºäð¿¿äýä æèíõýíý ãàð÷ áàéõ øèã.

Ãàíö Ẻðºíõèé öàãààí ñàðìèñ 100 òºãðºã ãýäãèéã ìýääýãã¿é õ¿í áàéãààã¿é, õàà ãàçàð ë èéì ¿íýýð çàðäàã. Õ¿íñíèé çàõ äýëã¿¿ðýýñ ãàðàõàä õàëààñ ðóó ç¿ãýýð õèé÷ýýõ ãýýä áàéäàã áàéñàí ñàðìèñ õîâîð ¿íýò ýðäýíý ìýò áîëîâ. Øèðõýã íü 500 õ¿ð÷ýý. Õ¿íñíèé çàõ, Ẻíèé òºâ¿¿äýä 250 òºãðºãººð çàðæ áàéíà.

Ìîíãîë ÷àöàðãàíà õºòºëáºð õýðýãæ¿¿ëæ, ýõ îðíû õºðñºí óðãàñàí ÷àöàðãàíààð èðãýäýý õàíãàæ ìîíãîë÷óóääàà äàðõëàà òîãòîîõñîí ãýæ ýðäýìòýä óã íü îëîí æèë ÿðüñàí äàà. Õýí ÷ òîîãîîã¿é. Ãýòýë ºíººäºð ÷àöàðãàíà øèã õýðýãòýé ýä ¿ã¿é, ãýòýë òýð íü í¿äíèé ãýì áîëæ õîâîðäîâ. ¯íý íü ÷ ºñºâ. Íýã êã íü 3000 ãýýä òîãò÷èõñîí, õýðýãëýæ ñóðñàí õ¿ì¿¿ñ íü æèëèéí æèëä èéì ¿íýýð àâààä äàä÷èõñàí áàéñàí ýíý æèìñíèé ¿íèéã õ¿íñíèé çàõ, äýëã¿¿ðèéí õóäàëäàà÷èä 8-12 ìÿíãàí òºãðºã áîëòîë õººðºãäæýý. Õàíø ýðãýýä áóóðàõ ÷ 3000 òºãðºã ëàâ áîëîõã¿é, áàòàëãààòàé. Ìàíàé óëñàä íýã òèéì ãàæèã ãýìýýð ¿çýãäýë áèé. Òàëõ, áåíçèíèéí ¿íýýð æèøýý àâàõàä ¿íý íü îãöîì ºñººä Ẻí õýë àì áîëæ áóöààä áóóíà. Õýâëýë ìýäýýëëèéí õýðýãñëýýð ñ¿ð äóóëèàí áîëæ ¿íýý áóóëãàñíàà çàðëàäàã ÷ õóó÷èí áàéñàí õàíøèíäàà î÷èæ áàéñàí ò¿¿õ ¿ã¿é. Èíãýýä ë ñàéõàí ìîëèãî ¿ìõ¿¿ëýýä ¿íýý íýìýýä àâäàã ìóóõàé çàí ìàíàé áèçíåñ ýðõëýã÷, õóäàëäàà÷äàä áèé. Íàéìàí ìÿíãà ãàðààä òàëèéñàí ÷àöàðãàíû ¿íý ýðãýýä 3000 áîëíî ãýäýãò èòãýõã¿é áàéãààãèéí ó÷èð ýíý.

Òîìóóãèéí À õ¿ðýýíèé H1N1 âèðóñèéí õàëäâàð àâñàí õ¿ì¿¿ñèéí òîî ºäºð ºäºðò ºññººð áàéãàà òóõàé õàðàìñàëòàé ìýäýýëýëòýé çýðýãöýýä àäóóíû ìàõ, ààðö, ÷àöàðãàíà, ñàðìèñíû ¿íý áàðüöààä ºñººä áóé íü èðãýäèéí àéäñûã äýâýðãýæ, áóõèìäëûã èë¿¿òýé òºð¿¿ëýõ áîëëîî. Èéì áàéõàä çàõûíõàà îéðîëöîî öàãäàà íàðààñ íóóãäàí, çóãòàí áàéæ áàðààãàà çàðæ áóé Íàðàíòóóë-ûí íàéìàà÷äûã áóðóóòãàõ àðãàã¿é. Óðä õºðøººñ áàéãàà ìºíãºí人 áàðàà äàðààä èðñýí òýäýíä ¿íý íýìýãäñýí àäóóíû ìàõ, ñàðìèñ, ààðö çýðãèéã àâàõ ºíººäðèéí õýðýãöýýíèé ìºí㺠õýðýãòýé. Ò¿ðèéâ÷èíäýý ìºíãºòýé, áàíêèíäàà äîëëàðòàé óëñ èéì çîâëîíã îéëãîõã¿é. Àìü íàñ, ýð¿¿ë ìýíäèéã íü òºð õàìãààëæ, õîðèî öýýð òîãòîîí èéí çàõèðãààäàõûã íü îéëãîõ ÷ ýð¿¿ë ìýíäýý õàìãààëàõ îéð çóóðûí ìºíãºã¿é õ¿ì¿¿ñèéã çóðàãòàà ¿çýýä, ÷àíàðòàé ñàéí õîîë óíä õýðýãëýýä ãýðòýý òîìîîòîé ñóó õýìýýí ë¿íäýí áóóëàãàñàí íü ¿íýíäýý õàòóóäñàí áàéæ áîëîõ. Òóõàéëáàë õ¿íñíèé çàõóóäûã ¿íèéí õººðºãä뺺ñ àéãààä õààãààã¿é, çºâ áàéõ. Ãýõäýý òýíä õóäàëäàà ýðõëýæ áóé õ¿ì¿¿ñ, õóäàëäàí àâàã÷äûí ýð¿¿ë ìýíäèéã õàìààãààëàõ ¿¿ðãèéã çàõûí áîññóóä õèéõ ó÷èðòàé.

Íàðàíòóóë áàéãóóëàãäñàí öàãààñàà õîéø õóäàëäàí àâàëò õèéæ òýäíèéõèéã çîðèîä î÷ñîí õ¿ì¿¿ñýýñ òóæ ìºí㺠àâñàí. Õóäàëäàà õèéæ, îðëîãî îðóóëàõààð èðñýí õ¿ì¿¿ñýýñ ìºí㺠íýõäýã ãàçàð äýëõèéä ãàíöõàí Íàðàíòóóë áèç. Ìàíàéõûã çîðèîä èðñýíä áàÿðëàëàà ãýýä óãòäàã áàéõàä Ààí ÷è õ¿ðýýä èðýâ ¿¿, èðñýí õ¿í ìºí㺠ºãíº ºº ãýäýã ãàæèã ìåíåæìåíòòýé Íàðàíòóóë àìíû õààëò, ñàðìèñ, àäóóíû ìàõ, ààðö çýðãýõýýíýýð àðãàëóóë÷èõäàã ãàõàéí òîìóóíû ¿åýð õààëãààðàà îðñîí áîëãîñíîîñ 50 òºãðºã íýõýõèéí îðîíä òýð ìºíãºíä íü õÿìä òºñºðõºí ¿íýòýé, íýã óäààãèéí àìíû õààëò òàðààãààä áàéñàí áîë ºíººäºð èíãýæ õààëãàà áàðèóëæ, íàéìàà÷èä, ò¿ðýýñëýã÷äèéíõýý äàéðàëòàä îðîî ÷ óó ¿ã¿é þ¿.

Çàõ õààæ, çàì õààæ çàõèðãààäàëò íî¸ðõîõûí õýðýýð õóâèà õè÷ýýñýí áýðòýã÷èíã¿¿ä õ¿ì¿¿ñèéí íààä çàõûí ýðýëò õýðýãöýý áîëñîí á¿òýýãäýõ¿¿íèé ¿íèéã ºñãºæ, ò¿ðèéâ÷ýý ò¿íòèéëãýâ.

Æèëèéí æèëä êã íü 600-800 òºãðºãººð áîðëóóëàãääàã ààðöíû ¿íý ãóðàâ äàõèí ºññºí áîë àäóóíû ìàõíû ¿íý êã òóòàìä 1000-1500 òºãðºãººð íýìýãäæýý. Õ¿í àðäûíõàà çîâëîíãîîð çóãàà õèéæ, ìºí㺠àìàðõàí îëîõ àðãà ñ¿âýã÷èëñýí íàéìàà÷äûí ò¿ðèéâ÷èíä áóðóó àðãààð îëñîí ìºí㺠õýð óäààí òîãòîæ, ãýð á¿ëèéíõýíä íü ñàéí ñàéõàí ç¿éë àâ÷ðàõ ýñýõèéã ìýäýõã¿é. Áóðóó àðãààð îëñîí ìºí㺠þì áîëäîãã¿é ãýñýí ¿ã áèé. Õ¿íèé çîâëîíãîîð æàðãàë õèéäýãã¿é ÷ ãýäýã.

Ìîíãîë Óëñàä òîìóóãèéí À õ¿ðýýíèé Í1N1 âèðóñèéí õàëäâàðûí ýðñäýëèéã áóóðóóëàõ çîðèëãîîð ºíäºðæ¿¿ëñýí áýëýí áàéäàëä øèëæñýíòýé õîëáîãäóóëàí õ¿íñíèé íýìýëò¿¿ä, ñ¿¿ ñ¿¿í á¿òýýãäýõ¿¿í, æèìñ æèìñãýíý, ÷àöàðãàíà çýðýã èðãýäèéí áèåèéí ýñýðã¿¿öýë ñàéæðóóëàõ õ¿íñíèé á¿òýýãäýõ¿¿íèé ¿éëäâýðëýëò áîëîí íèéë¿¿ëýëòèéã íýìýãä¿¿ëýí, ¿íèéã òîãòâîðòîé áàéëãàæ õ¿í àðäûíõàà ýð¿¿ë ýíõèéí òºëºº õ¿ì¿¿íëýã, ýõ-îðîí÷ ñýòãýë ãàðãàí ýðõýì ¿¿ðãýý áèåë¿¿ëýõèéã íèéò ¿éëäâýðëýã÷, áîðëóóëàã÷, áèçíåñ ýðõëýã÷äýä óðèàëæ áàéíà.

Òà áèäíèé õàìòûí õè÷ýýë ç¿òãýë ýíýõ¿¿ õàëäâàðò ºâ÷íººñ àðä èðãýäýý õàìãààëàõàä ¿íýòýé õóâü íýìðýý îðóóëíà ãýäýãò èòãýæ áàéíà ãýæ Íèéñëýëèéí Èðãýäèéí Һ뺺ëºã÷äèéí Õóðàë, Íèéñëýëèéí Çàñàã äàðãûí Òàìãûí ãàçàð, Óëààíáààòàð õîòûí Çàõèðàã÷èéí àæëûí àëáàíààñ ¿íäýñíèé ¿éëäâýðëýã÷èä, õ¿íñíèé Ẻíèé áîëîí æèæèãëýíãèéí õóäàëäàà ýðõëýã÷äýä õàíäàí óðèàëãà ãàðãààä áàéíà. Çàðèì êîìïàíè, áèçíåñ ýðõëýã÷èä ýíýõ¿¿ óðèàëãûã äýìæèõýý èëýðõèéëýýä áóé íü ñàéøààëòàé ÷ ýõ îðíîî, àðä èðãýäýý ýíýõ¿¿ àþóëò ºâ÷íººñ àâàðúÿ, õàìòäàà óðüä÷èëàí ñýðãèéëüå õýìýýñýí ñýòãýëòí¿¿ä öººí áàéãàà íü õàðàìñàëòàé. ªºðò íü ºâ÷èí íààëäàõã¿é ìýò àÿãëàõ ýíý õ¿ì¿¿ñ ºíººäºð ýñ ÷ ìàðãààø òààðñàí õàðèóãàà àâàõ íü äàìæèãã¿é.

Îëèìïèéí àâàðãàòàé áîëëîî õýìýýí òºðèéí äàëáààãàà áàðèí æàíæíûõàà òàëáàéä öóãëàæ ÷àäñàí ñýòãýë íýãòýé àðä ò¿ìýíä äýëõèéä òàðõñàí ãàéòàé õàíèàäíààñ ýõ îðíîî, íýã íýãíýý àâàð÷, äàðààãèéí îëèìïòîé ýð¿¿ë ýíõ çîëãî¸ ãýñýí ÷èí õ¿ñýë áàéìààð ñàí.